*

sunnudagur, 20. október 2019
Innlent 7. október 2019 09:09

Ólafur: „Engum blekkingum var beitt“

MDE tekur vinnubrögð Rannsóknarnefndar Alþingis til skoðunar. Málsmeðferðin jafngilti refsingu að sögn Ólafs.

Ritstjórn
Ólafur Ólafsson er aðaleigandi Samskipa.
Haraldur Guðjónsson

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur kallað eftir svörum frá íslenskum stjórnvöldum í tengslum við  málsmeðferð Rannsóknarnefndar Alþingis (RNA) við rannsókn og gerð skýrslu um þátttöku þýska einkabankans Hauck & Aufhäuser í einkavæðingu Búnaðarbankans 2003, þegar íslenska ríkið seldi 45,8% hlut sinn í bankanum.

Ólafur Ólafsson beindi kæru til Mannréttindadómstólsins um miðjan júlí 2017. Í kæru Ólafs eru færð rök fyrir því að hann hafi ekki notið réttinda sem honum áttu að vera tryggð með vísan í 6., 8. og 13. grein Mannréttindasáttmála Evrópu. Dómstóllinn hefur nú með bréfi til málsaðila dagsettu 2. september síðastliðinn ákveðið að taka málið til frekari meðferðar.

Í kæru sinni bendir Ólafur á að umgjörð og málsmeðferð RNA hafi í raun falið í sér sakamál á hendur honum og jafngilt refsingu án þess að hann hafi notið nokkurra þeirra réttinda sem fólk sem borið er sökum á að njóta og er grundvöllur réttarríkisins. Samkvæmt rannsóknarnefndinni var þýski bankinn í raun aldrei fjárfestir í Búnaðarbankanum, þvert á það sem forráðamenn hóps fjárfesta, svokallaðs S-hóps, höfðu haldið fram.

Heldur hafi stjórnvöld verið skipulega blekkt í aðdraganda og kjölfar sölunnar með leynilegum samningum innan hópsins til að fela raunverulegt eignarhald hlutarins sem þýski bankinn átti að koma sem kjölfestufjárfestir inn í, sem var Tortólafélagið Welling og Partners. Það félag greiddi síðan 57,5 milljónir dala inn á aflandsfélagið Marine Choice Limited, einnig á Tortólaeyju, en eigandi þess félags var Ólafur Ólafsson.

Spurt um réttarvernd

Spurningarnar sem Mannréttindadómstóll Evrópu sendi stjórnvöldum lúta að því hvort líta beri á rannsókn RNA sem sakamálarannsókn og sé svo, hvort Ólafur hafi þá notið viðeigandi réttarverndar og hafi mögulega verið gert að svara spurningum án þess að gætt hafi verið að rétti hans til að svara ekki spurningum eða fella ekki á sig sakir.

Þá er spurt hvort gætt hafi verið að þeirri meginreglu að menn skuli teljast saklausir uns sekt þeirra er sönnuð. Eins er spurt hvort réttur Ólafs til friðhelgi einkalífs hafi verið skertur í skilningi 8. greinar sáttmálans og hvort honum hafi staðið til boða fullnægjandi innlend úrræði þar sem hann hefði getað leitað réttar síns samkvæmt 13. grein.

Snerta spurningar dómstólsins því ekki einungis málsmeðferð stjórnvalda samkvæmt 6. grein heldur einnig 8. og 13. grein. Þá er íslenska ríkinu boðið að leggja fram enska þýðingu á niðurstöðum RNA, endurrit á ensku á ummælum fulltrúa RNA sem varða Ólaf og voru viðhöfð í sjónvarpi og á blaðamannafundi sem haldinn var til kynningar á niðurstöðunum.

Viðbrögð Ólafs Ólafssonar

„Vinna og birting á skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis vó alvarlega að orðspori mínu og æru án þess að ég hefði nokkurt tækifæri til að koma við vörnum eða nýta þau réttindi sem við teljum sjálfsagt að fólk, sem borið er þungum sökum af hálfu stjórnvalda, njóti. Þótt skýrslan hafi verið skrifuð undir því yfirskyni að varpa ljósi á 15 ára gamalt mál fólust í henni alvarlegar og einhliða ásakanir á mig sem í engu eru réttlætanlegar,“ segir Ólafur.

„Þessi málsmeðferð jafngildir í raun refsingu án dóms og laga og gengur þvert á rétt hvers og eins til að teljast saklaus uns sekt er sönnuð. Það felst ákveðin viðurkenning á þessum sjónarmiðum í því að Mannréttindadómstóllinn taki málið upp og krefji ríkið svara um málsmeðferðina. Í þessari einhliða árás á mig var ekkert tillit tekið til þess að ríkið tók á sínum tíma hæsta tilboði í opnu söluferli, kaupverðið var greitt að fullu og engum blekkingum var beitt, enda var tilboð S-hópsins metið hagstæðast jafnvel án aðkomu erlends banka líkt og lesa má í fundargerðum Framkvæmdanefndar um einkavæðingu.“